| تبليغات | X |
هوالهو/
/ به کسی بر نخوره /
چیه..چی شده؟...چرا ناراحتی...من که کاری نکردم.....
خیلی سخت نگیرزندگی می گذره....مثل برق!....اه....تو که باز ناراحتی اما من بازم میگم که کاری نکردم.
من فقط یه کم فکر کردم...و اون فکر رو بعلاوه حسم کردم و حاصل جمعش و ضربدر تجربم کردم و..........
اجرا...یه اجرای کوچیک.. توی یه آتلیه کوچیک..از یه دانشکده کوچیک...فقط چند دقیقه ....من فقط چند
دقیقه کابوس دیدم ..همین!!!
اینکه غصه نداره...اصلا دوست کوچولوی من ..چیزی که زیاده آتلیه است....جا...فراوون.
چیزی که زیاده متریال..و ابزار..و..تیر..و..تخته..و..بوم..و..رنگ....!...آها..فهمیدم مشکل تو چیه...
فکر...ایده....خلاقیت...!..آه چه بد...چه مشکل بزرگی...کاش می تونستم کمکت کنم .اما این تنها
مشکلی
که حتی به دست بهترین دوستا ت هم حل نمی شه!!!
حسادت ...چه واژه ی گندیده و بدبو یی.../حسادت بر هر درد بی درمان دواست/...نکنه این جمله رو
مایه ی زندگیت کردی؟؟؟
دوست کوچولوی من ....میدونم تو سرت راجع به من چی می گذره.
یه تیغ بردار و پیشونیت رو بشکاف و اون تومور و نوارهای سیاه و بیرون بریز...میدونم تو سرت پر از نگا تیو
...و...اسلاید چهره من و امثال منه!
اگه پیشونیت رو بشکافی و اونا رو بیرون بریزی.... تصاویری که دیده میشه میدونی چیه؟؟؟
((اسلاید-۱-)) تصویرروزی از اواسط اسفند ماه که من میون جمع بچه ها پیشنهاد یه گروه (فرهنگی)
کوچولو موچولو رو دادم.
((اسلاید-۲-)) هفته دوم اردی بهشت که من یه نمایش کوچیک چند دقیقه ای توی یه آتلیه تاریک و نمور
اجرا کردم...وقتی دیدم وسط کار برافروخته بیرون رفتی تعجب کردم...چون نمایش ما خیلی ساده بود و
حتی هر کوچولویی هم می تونست اون رو بفهمه....تو چطور اون رو نفهمیدی؟ بگذریم دوست کوچولوی من.
((اسلاید-۳-)) آخر ترم بود و نمایشک بعدی(اتفاق) اینبار حتمی نیاز به یه دوش آب یخ داشتی!!
((اسلاید-۴-)) آه...ژوژمان خطابه جالبی ست به یک ماراتون بین افراد هنگ..گروهان..گردان.(که همیشه
باهم جنگ دارند). من تقصیری نداشتم من فقط یه کم بیشتر از همیشه فکر کرده بودم....همین!!!!
نتیجه ش کابوسی شد که دیدم...پله پله تا ملاقات خدا که رفتم.
و باز وقتی دیدم بین تماشاچی ها نیستی ایندفعه برات نگران شدم چون می دونستم خیلی
کوچیک و دلنازکی ترسیدم خودت رو سر به نیست کنی...بعد به خودم گفتم ....نه...تو..دلش رو نداری.
عمل جراحی تومور توی سرت تموم شد...
آه چه عمل سختی بود...(وبی فایده)...متاسفم کاری از دست ما بر نمیاد...چون این تومور بدخیم ه....
بازهم رشد می کنه..هر روز اسلاید های جدیدی از امثال من/که اهل حرف وتئوری نیستیم و کمی هم
عمل میکنیم/ توی ذهنت ساخته میشه....اشکال نداره ...حد اقل بهت امید میدم جای بخیه هات زود
خوب بشه.
دوست کوچولوی من حالا چند تا جمله قشنگ از من بشنو:
۱....مرد واقعی کمتر حرف میزنه و بیشتر عمل می کنه.
۲....اگه خیلی سعی داری از پشت به من خنجر بزنی بدون:نیش مگس هرگز اسب چابک رو از پا در نمی
آره .
۳.....بدون بهترین سیاست صداقته .
۴....برات آرزو دارم زود تر بزرگ بشی....چون: هرگز نمی توان با آدم های کوچک کار های بزرگ کرد.
حالا ناراحت نباش ..بیا جلو دستاتو بده من...بیا بنشین کنارم...اتل متل توتوله که بلدی؟....قایمباشک
چطور؟ ...بالا بلندی؟...عجله نکن دوست کوچولوی من...برای تو هم کارهاو بازی های زیادی هست که
بکنی.!!!!
ولی خوب شد همه فهمیدن تو سرت چی می گذره...متاسفم دوست مثبت نمای من...شاید دیگه هیچ
وقت نتونی بری تو پوست میش!!!!!
// پیشکش بخشی با صفا از دانشکده ای خوش آب وهوا//
/ علیرضا اکار/
۲۸ .تیرگان.۱۳۸۴
/هوالهو/
/فرقه پای پنجره يار نشينی/
آهای...پای پنجره يارنشينی يک مکتب است؟...يا مذهب؟...ياشايد که فرقه ای؟چکس
بدين دشوارين پرسش پاسخ خواهد که گفت؟
آنانی که عمری پای پنجره خانه يار تباه کردند...نه...تباه نگويم...زيستند ...بزرگ شدند...
سبک وخالی....بالا رفتند.
پای پنجره خانه يار نشستن هوايی دارد!!!دلهره ای شايد.
چه زمان پرده خانه اش..اتاقش لرزه ای خواهد کرد...سايه ای بر خود خواهد ديد..
سايه ای ازتاب آن پريشان گيسوی شبق گون.
الا عشق...دلهره...سايه...تيک تاک ساعتی که به خواب ابدی فرو رفته...ضربان حجمی
تپنده در سينه.
تا آمدن يار.. ميماند پای پنجره نشين بيقرار...
بسی بی قراری بايد...آری!...زهی بغض وشيون ناله گونه بايد...ملتمسانه...خون ها بايد
گريست تا يار بيا يد.
پای پنجره خانه يار نشستن عزمی ميخواهد فرهاد گون...صابری مجنون صفت..وامقی و
رامينی فداي عذراو ويس ها
پای پنجره خانه يار نشينی جرعتی می طلبد...سنگ..شايدکلوخ پاره نثارسر پر دردت
کنند.
پای پنجره خانه يارننشينی عاشق نيستی...يارنيستی
يالا...آستين بالا بزن...خرقه بپوش...اورسی پا کن...وضو بساز که راهی بس
دشواردرپيش است...توشه و توبره ببند...که پای پنجره خانه ی يار صفايی دارد.
علیرضا اکار/
/ ۲۷.تیرگان.۱۳۸۴
هوالهو
هيچ نامه
مدتها بود نوشته ها ... متن ها ... داستانک ها ... به طور پراکنده به دست
دوستان می رسيد و می خواندند و ... !
بنا به پيشنهادی تصميم بر اين شد اين مختصر صفحه را برگزينم برای
ارتباط بهتر با شما دوستان قريب و غريب بهانه ی خوبيست برای
گفتن از من و شنيدن از شما .
پس
من فرياد ميزنم و شما گوشهايتان را نگيريد .
چرا هيچ نامه ؟؟؟؟
هزار هزار اسم و نام ساده و پيچيده ، بلند و کوتاه ، لطيف و خشن ،
زشت و زيبا با معنی و بی معنی ، سياه و سفيد به ذهنم رسيد .
اما نه ... نميشد .
همانی نبود که می خواستم . ذهنم در ب در شده بود
ميان هياهوی اين اسمها و
رسمها که هر کس برای کتاب و نوشته و انديشه ی خود می تراشید .
اما من می دانستم چه ميخواهم که بکنم ... ها ... هيچ ... من
می خواستم از هيچ شروع کنم . بدون هيچ ادعايی .
اين مختصر برگه / هيچ را می گويم /
که گهگاه چکيده ی قلب و ذهن من
روی آن ميايد . پاک از هر پيشينه ايست ... بهتر بگويم قرار نيست
در آن قصه ی عشقی و خيانتی ... جنگی و سياستی ... راهی و ديانتی ...
گفته شود .
همه چيز از يک دل به ذهن از ذهن به قلم و از قلم به اين هيچ نامه ی
صميمی می نشيند .
ميدانم اما نميدانم چه ها بر اين صفحه نگاشته خواهد شد .
هيچ نميدانم ... هيچ / هيچ
پس باشد که آغازی شود نو
پيشکش عاشقان لاابالی ، همنشينان خيالی
يا علی .
عليرضا اکار / ۲۵ تيرگان ۸۴
