| تبليغات | X |
|
یادتان نرود... |
|
هوالهو/
/یادتان نرود/ این گرامی روز را بر همگان پدر ها آنان که هستند یا نیستند مبارکباد میگویم. شعر زیر پیشکش شما عاشقان...و یادتان نرود همگی.... یاعلی گفتید و عشق آغاز شد!!!..... ************** توی نجف یه خونه بود که دیوارش کاگلی بود اسم صاحاب اون خونه مولای مردا علی بود... نصف شبا بلند میشد.... یه کیسه داشت که بر می داشت................................. خرما و نون و خوردنی هر چی که داشت تو اون میذاشت راهی کوچه ها میشد تا یتیما رو سیر کنه...................... تا سفره ی خالی شون و پر از نون و پنیر کنه.................. شب تا سحر پرسه میزد پس کوچه های کوفه رو........... تا پر بارون بکنه باغای بی شکوفه رو..............................
عبادت علی مگه میتونه غیر از این باشه باید مثل علی باشه هر کی که اهل دین باشه بعد علی کی می تونه محرم راز من باشه درد دلم رو گوش کنه تا چاره ساز من باشه.... چشاتو وا کُن آقاجون بالای خستم و ببین من و نگا کُن آقاجون دل شکستم و ببین........
"اثر:شاعرفقید زنده یاد محمدرضاآغاسی" /علیرضااکّار/
|
داستانک: پناه گاه ابدی
گاری، جاده سنگلاخ را سلانه سلانه می پیمود. تکان هایش مرا که کف آن دراز کشیده بودم
بیدار کرد.
مه...یا نمی دانم غبار ...یا شاید تنها خیال، راه را در بر خود پیچانده بود...نمناک.
جاده اما بی نهایت ... بی پایان!
هر دو سویش گوئی به افق ... به ناکجا ختم می شد.
به کجا می رفتیم؟... نمی دانستم... هیچ!
بانگ نفس نفس قاطران گاریچی پتکی بر ذهن آنک تهی ام فرو می کوباند ... هی ... همواره!
جاده بی انتها... به کجا ؟ ... نمی دانستم.
به ناگاه گاری با تکان شدیدی ایستاد ... دست باد به نرمی کفن را از روی صورتم کنار زد...
گونه هایم گچ گون ... بی رمق...
انگار رسیده بودیم ...
گورستان بود!!!
/علیرضااکار/
./۲۴. امُردات .۱۳۸۴/.
خطابه :/سیب نامه ی حوا/
هاااای حوا،...حواست کجاست؟؟؟
از وقتی آدم های قصه آمدند،مرا انگار از یاد برده ای؟
حوا،....آنان آدمکند...آدم حقیقی تو اینجاست....من!!!
کجائی حوا؟؟؟
به قداست آن سیب قسم ، آنان آدمکان قصه ای اند که ما خود ساخته ایم...باهم!
پس من کجای این قصه شدم ؟؟؟ کجای قصه ی تو؟؟؟
هاااای حوای اینک بی دل مرام...زُل نزن بیهوده مرا...پاسخ می خواهمت.
..../سکوت/ ....
آنی جستم و ناغافل مُشت حوا را گشودم...
سیب اما نبود...
گُم شده بود!!!
/علیرضااکار/
./۱۷. امُردات .۱۳۸۴/.
/سه گانه/
گان نخست :(دشنه نامه)
می دانم چه می دانی!
سوگولی دشنه هایت را گزین نمودستی و روبه رویم ایستاده ای ...
دشنه بالا برده ای و می خواهی که نا به هنگام در دهلیزم فرو بری ...
وای...وای...می دانم تا که خون نبینی آرام نمی گیری ...
اما بایست ...
بیهوده تلاشی ست ...
در تنم خونی نیست ...
همه را این من بی تو ... بی وقفه گریست ...
گان دوم : (چشم نامه)
چشمانم را دیگر چرا می خواهی که در آوری؟ ...
از پس آن خون گریه ها ... کورم!
مرا چشمی دگر نیست ...
گان سوم : (دست نامه)
دستانم را؟...دستانم را دگر چرا می خواهی که قطع کنی؟ ...
آن ها را نیز میان گیسوانت جا گذاشتم ...
دگر مرا دستی نیست ...
بیهوده تلاشی ست ...
دشنه بنداز و بایست ...
/علیرضا اکار/
./۱۳.امُردات.۱۳۸۴/.
/اجرای آخر..... یا پرده ی آخر؟؟؟ /
نگاهی به نمایش: (مجلس شبیه در ذکر مصائب نوید ماکان و همسرش مهندس رُخشید فرزین)
اثر: بهرام بیضائی (استاد)
نه آنم که از مجیز و تعریف بیجا خوش احوال شوم ونه در آن حد که از اثر استادی به بزرگی بهرام بیضائی
نقدی سردهم.و این تنها گپی ست در توصیفات این درام گران مایه ی تلخ گوی شیرین روی.
**********
شخصیت ها /
-نوید ماکان/ که همواره استاد اخراجی خطاب می گردد.
-رُخشید فرزین/ همسرماکان و مهندس معمار مرمت بنا های تاریخی.
-سه مرد پالتو پوش/که همواره درخواب (کابوس) ماکان و همسرش رادنبال می کنند.
-پدر و مادر ماکان/ که همواره نگران فرزندشان هستند.
-پدر و مادر رُخشید/ " " " " .
-مامورشهربانی/که بجای کمک به ماکان و همسرش دردی به درد آنها می افزاید.
-روانکاو/ " " " " " " .
-دانشجویان ماکان /دانشجویان رخشید فرزین/که می خواهند راه استادشان را ادامه دهند.
(نویدماکان را به هنرمندی:علی عمرانی....و......رُخشید فرزین را با بازی:مژده شمسائی می بینیم)
**********
چکیده نامه/
نمایش در بیست مجلس/ پرده/
ماکان مردی از هیچ کجا اما از میان ما ... رخشید زنی از آنان که می خواهند باشند و
هستند...می خواهند بمانی و بمانند...نمی مانی اما می مانند.این دو تنها گناهشان این است که
می خواهند ساده زیند و با خود. و کارشان به هیچ کس نیست.براستی ماکان کیست؟؟؟...ما؟؟؟
قصه از اینجا شروع می شود که ماکان و همسرش هر دو یک خواب می بینند(خوابهای مشترک)
یا یکی ادامه خواب دیگری را می بیند...کابوس سه مرد پالتو پوش با بدن هائی بی صورت و خنده ای
بی لب که در یک کویر ماکان را به سوئی. شاید ناکجا آبادی می برند.آنها این کابوس را بارها تا انتهای
نمایش می بینند.و آشکار نیست این کابوس ها به راستی هستند یا نیستند....؟ وجود خارجی دارند یا
که نه؟؟ و چه می خواهند از ماکان؟؟ اما همواره در پی ماکان هستند.
همسرماکان رُخشید بار ها در میان نمایش کابوس سه مرد پالتو پوش را میبیند که به نحوی شوهرش را
می کُشند./از ارتفاع پُلی پائین پرتاب می کنند/./در تاریکی به ناکجا می برند/./ و....
در طول نمایش چند بار به زبان می آورند گویا ماکان دوستانی داشته که یکی پس از دیگری به نحوی
کشته می شوند./یکی را با طناب دار/./دیگری راباسیخی(دشنه ای) درسینه/./آن یکی رگ دستش را/.
و....گویا کابوسهای ماکان پس از مرگ مشکوک وناگهانی دوستانش آغاز شده اند.
کشمکش کابوس ها به اداره شهربانی ...روانکاو ...خانواده های ماکان و همسرش ...دانشگاه و محل
تدریس هر دو کشیده میشود.وهر یک از آنها نه تنها کمک نمی کنند بلکه زهری بر آن می افزایند.!!
آنچه در این نمایش قابل توجه است حظور سرد و مرموز مامور شهربانی و روانکاو میباشد که هر یک
بجای انجام وظیفه درپی به چنگ آوردن همسر ماکان ...رخشید هستند.
پرده آخر در حالی که ماکان به مناسبت تولد همسرش دسته گلی تدارک دیده و در راه رسیدن به منزل
است...ناگاه سه مرد پالتو پوش در صحنه ظاهر می شوند و او را بی رحمانه می برند و سواربر اتومبیلی
نامانوس و غیر متعارف شبیه به نعش کش می کنند و آماده اش می کنند تا جان از او بگیرند...چیز هائی
می گویند.... شبیه به حرفهای آخر...واپسین گفته ها انگار!!!
در این گاه شخصیت های نمایش هر یک... یک به یک با رخت عذا بر تن و به هدفی وارد صحنه
می شوند...اینک سوگواره!!!
موسیقی نامه/
در ابتدای نمایش موسیقی آغازین چنان تاثیرش را بر تو می گذارد که از خود بی خود
می شوی .مبالغه نباشد مو را بر بدن راست می کند...
...ودر انتها باز همان مو سیقی نخستین اما این
بار همراه با زجه مردی ....شاید ماکان !!!
صدای سکون اشیاء /
بزنگاه!....تلخنامه! بایدش گفت... چه هجومی دارد واژه ها بر ما... دلنامه است
براستی ....دلنامه! من و ما و میهن کجائیم؟ چه بسا حقایق از بودن....از زمانه که در این تلخنامه
گنجانده شده. و آری که حقیقت نیست جز تلخی .....هیچ هیچ!!!
براستی که هر چه می بیینی جائی دیده ای...اگر سیلی میخورد (به ناحق) کسی جائی خورده ای...
اگر متهم می شود کسی (به ناروا) جائی شده ای...واگر بی اعتماد می کنند کسانی را به هم شک
نکن که جائی بوده است...و چه(بی چراغ) جان می گیرند از ماکانان ...پس بدان جائی بوده است
اینگونه بد!!!
...و چه خوب و روا می نمایاند این نمایش مردان نا مرد را ....کسان ناکس را...وخوبرویان باطن پلشت را.
...و چه تلخ و بغض انگیز است آن زمان که می خواهی اما نمی توانی که فریاد برآری !!.
...و واپسین صحنه این بود و بس : بغض ها و فریاد هائی که در گلوگاهمان خفه مُرد...و خنجرهامان که از
کین نامردمی ...از خشم به ناروا کشتن بالا رفته بود اما انگار قفل شد ...به غلاف خزید و گُم شد!!
...و چه بغضی نرم نرمک گلویت را می نوازد و سپس گوئی می فشارد و به ناگاه خفه ات می کند. و
گرمای اشک را بر گونه منجمدت حس می کنی ...اشکواره!!!
وقتی از تئاترون بیرون می رهی از خود می پرسی : راستی ما کیستیم و کجائیم و چرائیم؟؟؟
پرده ی آخر.... یا اجرای آخر؟؟؟ /
پرده نهائی نمایش بغض آلود ترین...خفقان انگیز ترین ولی براستس زیبا ترین پرده است...که پرده از
بسیاری حقایق تلخ که در کنارمان رخ میدهد یا نمی بینیم و یا ساده می گذریم برمیدارد.
اما چه بگویم صدا افسوس !
کلاغ ها خبر می آورند که(شاید آن سه پالتو پوش) به استاد تحمیل نموده اند
یا پرده آخر حذف باید شود یا اجرای نمایش برای همیشه متوقف!!!
/پا بروی حقیقت گذاشتن هیچ گاه در ذات هیچ هنرمندی نبوده و نیست/
...واستاد نمی پذیرد.پس به ناچار بجای چهل و پنج اجرا به نیم آن بسنده می کند و بس.
...واین شد پایان تلخ یک حقیقت نامه!!!
. پایان.
/ علیرضا اکار/
./ ۱۰.امُردات.۱۳۸۴/.
قطعه:هست نامه/.
...و آن هنگام که عشق می رود تنها می شویم...و انگار دیگر هیچ گاه هیچ کسان نخواهند که توانست
جای خالی او را ...فقدان او را...پر کنند در قلب در روح در جان....هیچ..هیچ!
آری...چون آنکه همیشه بود ...او بود و او بود و او بود.
او آمد ...او خندید...او گریست...او مرا از من گرفت...او گریخت...
...و من بی من شدم!!!
اما انگار یک نفر هنوز هست...او که آنگاه بود...وای...انگار که نبود.
خدا بود و خدا بود وخدا بود.
/علیرضا اکار/
./۳.امردات۱۳۸۴/.
