دود میکند کله ام از دود سیگارت .. پُک میزنی اش و میپکد مُخم ..

و میرود سیاهی چشمانم ز بس سیاه است چشمانت ..

دلم را روی منقل چشمانت به سیخ کشیده باد میزنم ..

                                                                         .. و به باد می دهم خود را !

سنگ بر سرم می کوبی و ..

                                            .. باز سنگ تو را به سینه میزنم !

روبرویم نشسته ای حال ٬

چنگ میزنم من به مطربی .. و عود مینوازی تو ..

چنگ به قلبم می اندازی تو  و من ٬

تاری ز مویت را در عود سوز ..

تا تو را در آستانه ببینم ... باز .. هی .. همواره ...

همین و بس !!

                                                                                       /علیرضااکّار/

                                                                                  ./۱۶.فرورتیگان.۱۳۸۵/.

سفره ی هفت سین خالی بود از سین

دود سیگارم در هوا .. سایه ام خزیده بر کف

من این سوی اتاق سیب در دستانم ..

..

پس ..

همین ها برای هفت سین امسال مان بس .

!!                                                                                            

 (تقدیم به حوا !!!)

                                                                                                /علیرضااکار/

                                                                                            ./۱.فرورتیگان.۱۳۸۵/.