در ساعت بيست و پنج ..
به گور خود مي نشينم در قهوه سنتر
و مي خندم رعش آلود در آينه چشمانت
دهانم تلخ مي شود
بوي قهوه مي گيرم تا ابد ..
/عليرضااكّار/
./۳۰.آذرگان.۱۳۸۷/.